Zaś w 1992 roku na Igrzyskach w Barcelonie włączono badminton do programu igrzysk jako dyscyplinę medalową. Z kolei w Atenach badminton rozgrywany był w pięciu kategoriach: gra pojedyncza kobiet, gra pojedyncza mężczyzn, gra podwójna kobiet, gra podwójna mężczyzn i gra mieszana. Rosnąca popularność tej dyscypliny sprawiła, że powołana Międzynarodową Federację Badmintona promującą ten dyscyplinę sportu, natomiast w Polsce w roku 1977 powstał PZB, czyli Polski Związek Badmintona.

W badmintona gra się w dwie lub cztery osoby, a gra polega na przebijaniu rakietką lotki nad siatką. Boisko do badmintona jest w kształcie prostokąta, a przez jego środek przebiega zawieszona na słupkach siatka, która wisi na wysokości 153 centymetrów. Siatka wykonana jest z ciemnego sznurka równej grubości o wymiarach oczek pomiędzy 15 a 20 mm. Wymiary boiska do badmintona wynoszą 13,4 na 6,10 metra i wyznaczają je białe lub żółte linie o grubości 4 centymetrów. Siatka znajduje się na wysokości 1,524 metra nad środkiem boiska i 1,55 nad liniami bocznymi do gry podwójnej.

Mecz rozgrywa się do dwóch wygranych setów, zaś każdy set grany jest do 15 punktów. W sytuacji gdy jest wynik 14-14 osoba, która jako pierwsza zdobyła 14 punkt decyduje czy gra trwa do 14 punktów, czy jest przedłużana do 17 punktów. A jeżeli jest wynik 10 – 10 to strona, która jako pierwsza zdobyła tą ilość punktów wybiera czy kontynuować grę do 11 punktów czy podwyższyć punktację do 13 punktów. W obu tych przypadkach do zwycięstwa wystarczy jednopunktowa przewaga nad przeciwnikiem.

Podczas serwowania gracz nie może oderwać stóp od boiska, a rakieta musi znajdować się poniżej dłoni gracza. Podczas gry lotka może dotykać siatki. Punkty zdobywa tylko osoba serwująca. Punkt zdobywa się w momencie gdy przeciwnik nie odbierze, lub błędnie odbierze lotkę. W momencie gdy błąd popełni osoba serwująca czyli np. latka upadnie poza liniami boiska, następuje strata serwu i osoba odbierająca serw staje się serwującą. W przypadku gry w cztery osoby panują nieco inne zasady.

Serw odebrać może tylko osoba stojąca po przekątnej do serwującego. Jeżeli lotkę uderzy drugi przeciwnik następuje zdobycie punktu przez drużynę serwującą. Po odebranym serwie lotka odbijana jest już naprzemiennie przez któregokolwiek z graczy. Jeśli osoba serwująca popełni błąd to nikt nie zdobywa punku i serwuje druga osoba z tej samej drużyny.

Jeżeli drugi serwujący popełni błąd to drużyna traci możliwość serwowania , nikt nie zdobywa punktu i serwuje drużyna przeciwna. Jeśli zaś błąd popełni osoba odbierająca serw to drużyna serwująca zdobywa punkt, a kolejny serw wykonuje ten sam zawodnik tylko z przeciwnego pola serwowego. Zawodnicy nie mogą serwować poza kolejnością, ani odbierać dwóch następujących po sobie serwów w jednym secie.

Badminton to gra, która zyskała sobie grono zwolenników na całym świecie. Ogromna popularność tej dyscyplina sprawiła, że badminton zadebiutował na Igrzyskach Olimpijskich i stal się dyscypliną medalową. W Polsce główny ośrodki badmintona znajdują się na Suwałkach w Głubczycach Dębnicy i w Słupsku.

Strzelectwo znalazło się w 1896 roku w Atenach w programie olimpijskim. Sport jak wszystkie inne posiada zasady, reguły i przepisy. W Polsce regulacją zasad zajmuje się Polski Związek Strzelectwa Sportowego, natomiast na świecie Międzynarodowa Federacja Strzelectwa Sportowego, zwana także ISSF. Za bezpieczne prowadzenie zawodów strzeleckich jest odpowiedzialny sędzia główny.

Przed każda z konkurencji zawodnicy muszą oddać strzały próbne. Może być to dowolna liczba strzałów lub ustalona w regulaminie strzelectwa o oddana na komendę. W konkurencjach dynamicznych zawodnicy oddają jedno lub kilku strzałowe serie na polecenie sędziego.

Natomiast w konkurencjach statycznych zawodnicy mają dłuższy czas na oddanie kilkudziesięciu strzałów i sami narzucają sobie rytm strzelania. Broń może być ładowana wyłącznie na stanowisku strzeleckim i tylko po komendzie „ładuj” lub „start”.

Po komendzie lub sygnale „stop” wszyscy zawodnicy muszą natychmiast przerwać strzelanie. Natomiast po Komedzie „rozładuj” zawodnicy muszą rozładować broń, zabezpieczyć i umieścić na stanowisku strzeleckim. W konkurencjach strzeleckich według ISSF wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje strzelań:

Z karabinów – w postawie leżącej, stojącej i klęczącej. Karabiny należą do broni długiej i podczas strzelania należy używać specjalnego stroju, w skład którego wchodzą usztywniana kurtka, spodnie, rękawica na rękę w której trzyma się broń i specjalne buty. Jest to może dość dziwne jednak potrzebne ze względów bezpieczeństwa. Do broni długiej zaliczamy:

• karabin pneumatyczny (kpn)- zawodnicy oddają strzały w pozycji stojącej do tarcz ustawionych w odległości 10 m,
• karabin sportowy/dowolny leżąc (ksp/kdw)- zawodnicy oddają strzały do tarcz umieszczonych w odległości 50 m ,
• ruchoma tarcza (rt)- zawodnicy oddają strzały w pozycji stojącej z karabinu pneumatycznego (10 m) lub sportowego (50 m)
• do przesuwającej się tarczy, karabin standardowy leżąc (kst)- strzały oddawane są na odległość 300 m
• oraz trzy postawy (3x) – zawodnicy strzelają w trzech różnych pozycjach).

Z pistoletów (broni krótkiej) – w postawie stojącej. W strzeleniu z pistoletów nie jest wymagany ubiór jak w strzelectwie w karabinów. Jedyne podobieństwo stanowią przesłonki na oko nie uczestniczące w strzeleniu. Najczęściej konkurencje odbywają się z 5 sztukami amunicji w magazynku. Do broni krótkiej zaliczamy:

• pistolet pneumatyczny – tarcza ustawiona jest w odległości 10 m,
• pistolet dowolny 50 m – konkurencja rozgrywana jest wyłącznie wśród zawodników płci męskiej,
• pistolet sportowy 25 m – konkurencja kobiet rozgrywana w dwóch częściach – precyzyjnej i szybkiej,
• pistolet centralnego zapłonu 25 m – znowu panowie, konkurencja podobna do pistoletu sportowego kobiet,
• pistolet szybkostrzelny 25 m – kolejna konkurencja panów podzielona na dwie części po 30 strzałów na serie,
• pistolet standardowy 25 m – panowie, trzy częściowa konkurencja- 4 pięcio strzałowe serie w każdej.

Ze strzelb śrutowych do rzutków, stosujemy strzelby śrutowe o kalibrze wagomiarowym nie większym niż 12. Naszym celem są rzutki w kształcie odwróconego talerza. Talerz wyrzucany jest dnem do góry. Do konkurencji strzelb śrutowych do rzutków zaliczamy skeet, trap i double trap- zależne od ilości rzutków, zazwyczaj od 75 do 120.