Zaś w 1992 roku na Igrzyskach w Barcelonie włączono badminton do programu igrzysk jako dyscyplinę medalową. Z kolei w Atenach badminton rozgrywany był w pięciu kategoriach: gra pojedyncza kobiet, gra pojedyncza mężczyzn, gra podwójna kobiet, gra podwójna mężczyzn i gra mieszana. Rosnąca popularność tej dyscypliny sprawiła, że powołana Międzynarodową Federację Badmintona promującą ten dyscyplinę sportu, natomiast w Polsce w roku 1977 powstał PZB, czyli Polski Związek Badmintona.

W badmintona gra się w dwie lub cztery osoby, a gra polega na przebijaniu rakietką lotki nad siatką. Boisko do badmintona jest w kształcie prostokąta, a przez jego środek przebiega zawieszona na słupkach siatka, która wisi na wysokości 153 centymetrów. Siatka wykonana jest z ciemnego sznurka równej grubości o wymiarach oczek pomiędzy 15 a 20 mm. Wymiary boiska do badmintona wynoszą 13,4 na 6,10 metra i wyznaczają je białe lub żółte linie o grubości 4 centymetrów. Siatka znajduje się na wysokości 1,524 metra nad środkiem boiska i 1,55 nad liniami bocznymi do gry podwójnej.

Mecz rozgrywa się do dwóch wygranych setów, zaś każdy set grany jest do 15 punktów. W sytuacji gdy jest wynik 14-14 osoba, która jako pierwsza zdobyła 14 punkt decyduje czy gra trwa do 14 punktów, czy jest przedłużana do 17 punktów. A jeżeli jest wynik 10 – 10 to strona, która jako pierwsza zdobyła tą ilość punktów wybiera czy kontynuować grę do 11 punktów czy podwyższyć punktację do 13 punktów. W obu tych przypadkach do zwycięstwa wystarczy jednopunktowa przewaga nad przeciwnikiem.

Podczas serwowania gracz nie może oderwać stóp od boiska, a rakieta musi znajdować się poniżej dłoni gracza. Podczas gry lotka może dotykać siatki. Punkty zdobywa tylko osoba serwująca. Punkt zdobywa się w momencie gdy przeciwnik nie odbierze, lub błędnie odbierze lotkę. W momencie gdy błąd popełni osoba serwująca czyli np. latka upadnie poza liniami boiska, następuje strata serwu i osoba odbierająca serw staje się serwującą. W przypadku gry w cztery osoby panują nieco inne zasady.

Serw odebrać może tylko osoba stojąca po przekątnej do serwującego. Jeżeli lotkę uderzy drugi przeciwnik następuje zdobycie punktu przez drużynę serwującą. Po odebranym serwie lotka odbijana jest już naprzemiennie przez któregokolwiek z graczy. Jeśli osoba serwująca popełni błąd to nikt nie zdobywa punku i serwuje druga osoba z tej samej drużyny.

Jeżeli drugi serwujący popełni błąd to drużyna traci możliwość serwowania , nikt nie zdobywa punktu i serwuje drużyna przeciwna. Jeśli zaś błąd popełni osoba odbierająca serw to drużyna serwująca zdobywa punkt, a kolejny serw wykonuje ten sam zawodnik tylko z przeciwnego pola serwowego. Zawodnicy nie mogą serwować poza kolejnością, ani odbierać dwóch następujących po sobie serwów w jednym secie.

Badminton to gra, która zyskała sobie grono zwolenników na całym świecie. Ogromna popularność tej dyscyplina sprawiła, że badminton zadebiutował na Igrzyskach Olimpijskich i stal się dyscypliną medalową. W Polsce główny ośrodki badmintona znajdują się na Suwałkach w Głubczycach Dębnicy i w Słupsku.

Strzelectwo znalazło się w 1896 roku w Atenach w programie olimpijskim. Sport jak wszystkie inne posiada zasady, reguły i przepisy. W Polsce regulacją zasad zajmuje się Polski Związek Strzelectwa Sportowego, natomiast na świecie Międzynarodowa Federacja Strzelectwa Sportowego, zwana także ISSF. Za bezpieczne prowadzenie zawodów strzeleckich jest odpowiedzialny sędzia główny.

Przed każda z konkurencji zawodnicy muszą oddać strzały próbne. Może być to dowolna liczba strzałów lub ustalona w regulaminie strzelectwa o oddana na komendę. W konkurencjach dynamicznych zawodnicy oddają jedno lub kilku strzałowe serie na polecenie sędziego.

Natomiast w konkurencjach statycznych zawodnicy mają dłuższy czas na oddanie kilkudziesięciu strzałów i sami narzucają sobie rytm strzelania. Broń może być ładowana wyłącznie na stanowisku strzeleckim i tylko po komendzie „ładuj” lub „start”.

Po komendzie lub sygnale „stop” wszyscy zawodnicy muszą natychmiast przerwać strzelanie. Natomiast po Komedzie „rozładuj” zawodnicy muszą rozładować broń, zabezpieczyć i umieścić na stanowisku strzeleckim. W konkurencjach strzeleckich według ISSF wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje strzelań:

Z karabinów – w postawie leżącej, stojącej i klęczącej. Karabiny należą do broni długiej i podczas strzelania należy używać specjalnego stroju, w skład którego wchodzą usztywniana kurtka, spodnie, rękawica na rękę w której trzyma się broń i specjalne buty. Jest to może dość dziwne jednak potrzebne ze względów bezpieczeństwa. Do broni długiej zaliczamy:

• karabin pneumatyczny (kpn)- zawodnicy oddają strzały w pozycji stojącej do tarcz ustawionych w odległości 10 m,
• karabin sportowy/dowolny leżąc (ksp/kdw)- zawodnicy oddają strzały do tarcz umieszczonych w odległości 50 m ,
• ruchoma tarcza (rt)- zawodnicy oddają strzały w pozycji stojącej z karabinu pneumatycznego (10 m) lub sportowego (50 m)
• do przesuwającej się tarczy, karabin standardowy leżąc (kst)- strzały oddawane są na odległość 300 m
• oraz trzy postawy (3x) – zawodnicy strzelają w trzech różnych pozycjach).

Z pistoletów (broni krótkiej) – w postawie stojącej. W strzeleniu z pistoletów nie jest wymagany ubiór jak w strzelectwie w karabinów. Jedyne podobieństwo stanowią przesłonki na oko nie uczestniczące w strzeleniu. Najczęściej konkurencje odbywają się z 5 sztukami amunicji w magazynku. Do broni krótkiej zaliczamy:

• pistolet pneumatyczny – tarcza ustawiona jest w odległości 10 m,
• pistolet dowolny 50 m – konkurencja rozgrywana jest wyłącznie wśród zawodników płci męskiej,
• pistolet sportowy 25 m – konkurencja kobiet rozgrywana w dwóch częściach – precyzyjnej i szybkiej,
• pistolet centralnego zapłonu 25 m – znowu panowie, konkurencja podobna do pistoletu sportowego kobiet,
• pistolet szybkostrzelny 25 m – kolejna konkurencja panów podzielona na dwie części po 30 strzałów na serie,
• pistolet standardowy 25 m – panowie, trzy częściowa konkurencja- 4 pięcio strzałowe serie w każdej.

Ze strzelb śrutowych do rzutków, stosujemy strzelby śrutowe o kalibrze wagomiarowym nie większym niż 12. Naszym celem są rzutki w kształcie odwróconego talerza. Talerz wyrzucany jest dnem do góry. Do konkurencji strzelb śrutowych do rzutków zaliczamy skeet, trap i double trap- zależne od ilości rzutków, zazwyczaj od 75 do 120.

Od 1896 roku szermierka została zakwalifikowana jako dyscyplina olimpijska w turniejach drużynowych i indywidualnych mężczyzn. W 1924 roku zaczęła obowiązywać również kobiety. Niezależnie od wieku każdy może trenować szermierkę. Zawody odbywane są na całym świecie w pięciu kategoriach: dzieci (do 13 lat), młodzików (do 15 lat), juniorów młodszych (do 17 lat), juniorów (do 20 lat), młodzieżowców (do 23 lat) oraz seniorów (open).

Stosowana broń biała może być używana w trzech konkurencjach: szpada (krótka broń kłująca, polem trafienia jest całe ciało – od maski aż po buty) , floret ( zaliczany do broni kolnych- oręż zadający rany kłute, na ogół mierzy do 110 cm, charakterystyczny dla floretu jest kwadratowy przekrój głowni , polem trafienia jest tułów), i szabla (długa sieczna broń biała, wyróżnia się jednosieczną, wygiętą głownią, wyróżniamy wiele odmian szabli m.in. husarską, ormiańską i karabele, polem trafienia jest górna połowa ciała- od pasa w górę ). Jak widać poza rodzajem i wyglądem broni konkurencje różnią się również polem trafienia i zasadami sędziowania.

We wszystkich broniach trafienie jest sygnalizowane przez specjalne urządzenie elektryczne nazywane aparatem sędziowskim. Trafienie w szpadzie zostaje zaliczone temu zawodnikowi, który zadał je pierwsze bądź obu zawodnikom, jeśli trafienia zostały zadane w tym samym czasie, z różnicą czasu nie większą niż 0,2 sekundy. Natomiast w szabli i florecie obowiązują tzw. konwencje czyli zasady umowne.

Oznacza to, że zawodnik wykonujący natarcie ma pierwszeństwo w zadaniu trafienia przed zawodnikiem wykonującym przeciwnatarcie. Natarcie zawodnika tracie wtedy pierwszeństwo na koszt odpowiedzi- po uprzednim sparowaniu zasłoną. Zasada ta nieco skomplikowana, w praktyce okazuję się bardzo prosta i logiczna. Zawodnicy mają pole do walki o długości 14 m i szerokości 1,5 do 2 metrów.

Czas walki wynosi 3 x 3 minuty (z minutowymi przerwami) lub do 15-ego trafienia. Przez rozpoczęciem walki oraz po przyznaniu punktu poszczególnemu zawodnikowi szermierze ustawiają się na tak zwanej linie postawy szermierczej. Przed i po każdej walce zawodnicy pozdrawiają się ukłonem szermierczym. Dodatkowo po zakończonej walce podają sobie nieuzbrojone ręce. Prawdziwy honorowy sport.

Aby było jeszcze trudniej sędzia wykonuje komendy w języku francuskim:

• En garde – postawa szermiercza,
• Prets/Pretes – gotowi/ gotowe,
• Allez – naprzód,
• Halte – stój,
• Touché / Touchée – trafiony / trafiona.

Mistrzostwa, zawody krajowe i zagraniczne szermierki odbywają się na całym świecie. Międzynarodowa Federacja Szermiercza postanowiła, że kolejnym gospodarzem mistrzostw świata w szermierce w 2011 roku będzie włoska Katania. Sycylijskie miasto wygrało rywalizację z Budapesztem i chińskim Tiencinem. Najbliższe mistrzostwa świata odbędą w dniach 4-13 listopada 2010 roku w Paryżu. Zachęcam wszystkich zainteresowanych do oglądania tego jakże honorowego i rozwijającego sportu.

W każdym większym mieście znajduje się klub szermierczy do, którego można się zapisać. Lekcje nie są wygórowanie drogie i kosztują w granicach od 50 do 100zł za miesiąc ćwiczeń. Szermierka wpływa na naszą aktywność, wygląd i postawę, a także na szybkość reakcji i błyskotliwość. W szermierce trzeba być szybkim i zwinnym. W końcu nikt z nas nie widział wolnego, zastanawiającego się szermierza.

Poniżej spis klubów w niektórych miastach:

• Wrocław: Szkoła Fechtunku Aramis, AZS AWF Wrocław, KS Wrocławianie, UKS Korona, WKS Kolejarz
• Białystok: KS Jagiellonia, PTS Białystok, Trzynastka przy SP 13
• Bielsko- Biała: Szkoła Fechtunku Aramis
• Bydgoszcz: Klub Uczelniany AZS, UKS przy MDK 5
• Bytom: MDK MOSM Bytom
• Chorzów: DOSiR Sokolnia Chorzów
• Częstochowa: TS Kmicic
• Trójmiasto: SIETOM AZS AWFiS, UKS Atena, UKS De La Salle Gdańsk, Szkoła Fechtunku Aramis,
• Gliwice: GKS Allez, GKS Piast, SKS Muszkieter, UKS 39
• Katowice: AZS AWF Katowice, MKS Pałac Młodzieży, KS Kolejarz 24, SKS Aramis, UKS Szabelka

Pamiętajcie- zacząć trenować może w każdej chwili, niezależnie od wieku !

W 1972 roku otworzył Centrum Aktywności Aerobowej. Dzisiaj figuruje pod nazwą Cooper Clinic. Kenneth Cooper stworzył system ćwiczeń, które miały na celu stymulację systemu krążeniowo – oddechowego, poprzez wywołanie i utrzymywanie zwiększonego zapotrzebowania organizmu na tlen w odpowiednio długim okresie czasu. Ćwiczenia zostały wykorzystane do terapii osób z problemami układu krążenia i zostały nazwane aerobikiem.

Przez wiele lat modyfikowany i ulepszany system ćwiczeń doprowadził do powstania dzisiejszej formy aerobiku. Aktualnie aerobik uznajemy, jako ćwiczenia wykonywane w rytm muzyki, polegające zazwyczaj na powtarzaniu prostych choreografii z elementami różnorodnych ćwiczeń. Na aerobik uczęszczają przede wszystkim kobiety. Moda na tego typu ćwiczenia doprowadziła, iż w prawie każdym osiedlu lub dzielnicy powstaje klub fitness.

W zależności od potrzeb i celu, jaki chcemy osiągnąć prowadzone są różnego rodzaju zajęcia: wzmacniające układ krążenia, nastawione na kształtowanie wytrzymałości, wzmocnienie kości oraz więzadeł, zapewniające poprawę kondycji oraz spalanie tkanki tłuszczowej. Zajęcia fitness służą także rozwojowi osobowości w sferach: fizycznej, psychicznej i emocjonalnej.

Wybierając się pierwszy raz na aerobik powinniśmy zastanowić się, co chcemy osiągnąć oraz wybrać najodpowiedniejszą dla nas formę aerobiku:

• Low Impact Aerobic (ang. lekki aerobik)- trening ten stymuluje wydolność krążeniowo- oddechową oraz wzmacnia mięśnie. Wszystkie ćwiczenia charakteryzują się tym, że zawsze jedna stopa ma styczność z podłożem. Brak fazy lotu przy wykonywaniu ewolucji tanecznych zapewnia zminimalizowanie przeciążeń przy kontakcie stóp z podłożem. Forma aerobiku zalecana osoba z nadwagą, początkami osteoporozy czy innymi ograniczeniami zdrowotnymi. Lekcja powinna trwać przynajmniej 45 minut.
• Step aerobic – jest to forma aerobiku, w której stosuje się specjalną platformę o wysokości ok. 10- 25 cm. Powoduje utratę zbędnych kalorii, wzmacnia mięśnie nóg, pośladków. Cel treningu: stymulacja wydolności układu krążenia i oddychania oraz pobudzenie przemian tłuszczowych w organizmie.
• Pilates – jest treningiem niezbędnym do wzmocnienia i uelastycznienia ciała, a zwłaszcza mięśni brzucha, pleców i miednicy. Trening poprawia równowagę, stabilność ciała i koordynację. Efektem ćwiczeń jest silne i jędrne ciało.
• Fat Burning Class FBC (ang. spalanie tłuszczu)- zajęcia na poziomie umiarkowanej intensywności, których głównym celem jest spalanie tkanki tłuszczowej. Jedna lekcja to przynajmniej 75 minut. Trening jest bliźniaczy do zajęć Hi-lo czyli aerobiku zawierającego kroki typu low jak i sekwencje podskoków, skoków, biegu itd., zwiększającymi obciążenie. Najistotniejsza różnica jest w czasie trwania zajęć oraz intensywności.
• Total Body Condition TBC (ang. ogólna kondycja fizyczna)- ćwiczenia przeznaczone do rozwoju ogólnej kondycji organizmu. Bardzo często wykorzystuje się tutaj przyrządy, np. ciężarki, sztangi, drążki i elastyczne taśmy. Typowa jednostka lekcyjna trwa ok. 60 minut. Dzięki TBC można zwiększyć wydolność fizyczną organizmu, wzmocnić siłę mięśni oraz poprawić koordynację ruchów. Doskonałe uzupełnienie treningu aerobowego.
• Circuit Training (ang. trening obwodowy)- to ćwiczenia przeznaczone na rozwój poszczególnych partii mięśni. Stosuje się tutaj naprzemienny dobór ćwiczeń siłowych i aerobowych.
• Yoga-robic - połączenie ćwiczeń aerobiku i jogi. Przeznaczona dla osób chcących poprawić sylwetkę i wpłynąć na umysł.
• Funk – odmiana aerobiku typu low impact, w którym przeplatają się elementy tańca klasycznego, jazzowego, afro oraz tańca nowoczesnego.
• Agua Fitness – ogólna nazwa treningu fitness, w którym ćwiczenia wykonywane są w wodzie. Gdy poziom wody sięga do połowy klatki piersiowej to mówimy o treningu shallow water, a gdy poziom wody sięga do szyi to trening nazywamy deep water. Celem ćwiczeń jest stymulacja krążenia i oddychania oraz/lub kształtowanie siły i wytrzymałości mięśni w warunkach odciążenia stawów i zmienionego układu sił działających na mięśnie w ruchu (siła wyporności, redukcja wpływu siły grawitacji).

Pamiętaj, że aerobik to zajęcia w żaden sposób nie wiążące się z rywalizacją oraz walką o wyniki.  Podstawowym celem jesteś Ty sama i Twoje ciało. Poprzez zmianę ciała możesz wpłynąć na zmianę ducha.